Cecile gaat met SWT!

Afscheid nemen...

Ik was 12 in 1970, vijftig jaar geleden.
Mijn eerste kennismaking met het grote
MPI Heilig Hart. Het gebouw imponeerde.
De kinderen die er verbleven waren toen
nog onbekend voor mij. Wij, als leerlingen
van Sint Vincentius, kwamen er zwemmen
in het pas gebouwde zwembad. Met het busje
 ging het van de Meulenstraat in Deinze naar
de Leernsesteenweg.

Enkele jaren later op 13 juni 1972 vormde ik mee de erehaag bij het bezoek van de toenmalige koningin Fabiola ter gelegenheid van de officiële opening van de nieuwbouw. Ik denk er nog dikwijls aan terug. Ik was toen één van de schoolkinderen en herinner me vooral het prachtige weer, de wandeling naar het MPI en de ‘frisco’ achteraf.

De deuren van het gebouw gingen voor het eerst echt voor mij open toen ik in 1976 een jaar lang iedere zaterdag vrijwilligerswerk deed op de toenmalige ‘Vlinders’. Zr. Trees was er diensthoofd.  Ik herinner me nog enkele zorgvragers o.a. Erik, Frédéric,…

Zr. Madeleine Van Hoe was directrice en zorgde ervoor dat ik niets tekort kwam. Ik herinner me nog de rijpe bananen die als broodbeleg dienden én de vele soorten pudding die in grote kommen op de leefgroep kwamen. Van HACCP normen was nog geen sprake.

Wie had ooit kunnen denken dat ik enkele jaren later, om precies te zijn op 9 september 1979, mijn eerste, schuchtere stappen in het werkveld zou zetten in dit M.P.I. Wie had ooit kunnen denken dat het instituut zo’n belangrijke plaats ging innemen in mijn leven.

In eerste instantie was ik lid van de administratie én hulp van Zr. Rachel. Martine van de administratie moest me wegwijs maken. Uit die tijd dateert mijn bijzondere verbondenheid met de mensen van de administratie en de zustergemeenschap die toen nog erg aanwezig was. Zr. Rachel was overste van de zusters, Zr. Irène directrice.

De zusters woonden op de gang waar nu de medische dienst is. Bijna alle diensthoofden waren religieuzen. Ik herinner me de namen van zoveel lieve zusters van de kloostergemeenschap in Bachte. Zij deden echt pionierswerk in de zorg naar personen met een beperking en dit lang voordat er sprake was van subsidies.

De eerste jaren deed ik heel veel administratief werk maar gaandeweg bouwde ik, geholpen door heel veel toegewijde, ambitieuze mensen, mee aan de ontwikkeling van het personeelsbeleid. Eerst was ik vele jaren stafmedewerker personeelsbeleid. Later werd ik benoemd door de Raad van Bestuur als personeelsdirecteur.

Ik ben de leden van de Raad van Bestuur en de toenmalige directie nog steeds bijzonder erkentelijk voor het vertrouwen dat ze toen in mij hadden. Een vertrouwen dat ik ook bij onze huidige bestuurders ervaar.

In de beginjaren was alles veel kleinschaliger. Veel minder personeel, bijna iedereen werkte gewoon voltijds, 40-urenweek, zes dagen per week en één vrije dag in de week. Uurroosters waren toen erg eenvoudig.

Bachte was één grote familie. Iedere vrijdag werden de uurroosters ter plekke afgeleverd. Op die manier kende ik al snel ook heel veel zorgvragers…

Door de toename van het personeelsbestand raakte ik verder af van de zorgvragers en hun gezinnen. Toch bleef ik het nodig vinden om contact te hebben met de leefgroepen. Voor mij was het belangrijk om achter iedere leefgroep, iedere dienst ook de ‘gasten’ te zien. Die gasten vormen immers de kern van onze opdracht.

Vandaag 41 jaar later kijk ik met grote dankbaarheid terug op die vele jaren en ben ik blij met de vele kansen die ik kreeg.

cecile.png
IMG_6050.JPG
IMG_6477.JPG

Met enige weemoed denk ik terug aan al die medewerkers die vroeger bij ons gewerkt hebben. De meesten hebben de instelling verlaten na heel wat jaren dienst en genieten nu volop van hun pensioen. Zij hebben het dienstverleningscentrum ‘een hart’ gegeven.

Jammer genoeg heb ik gedurende mijn loopbaan ook afscheid moeten nemen van een aantal dierbare collega’s voor wie de dood veel te vroeg kwam. Bart, Ann, Pascale, Kathy en vele anderen die ons veel te vroeg ontvallen zijn.

Ik denk met grote dankbaarheid aan die mensen die vandaag het hart uitmaken van ons centrum. Zonder hen is ons centrum niets. Ik hoop van harte dat ze de uitdagingen die er ongetwijfeld aankomen met geduld, moed en doorzettingsvermogen tegemoet gaan. Dat de waarden van respect, vertrouwen, openheid, solidariteit, samenhorigheid, positiviteit én echtheid geen loze begrippen zijn maar geïntegreerd worden in het dagelijks leven binnen de warme gemeenschap van Bachte. Ik wens het uit de grond van mijn hart.

Ik dank mijn directe medewerkers die zich ten volle inzetten om van dit centrum iets moois te maken. Op hen kon ik steeds rekenen. Ik hoop dat ze in de toekomst verder gaan op de ingeslagen weg en dat er straks iemand anders komt die hen tot steun is bij het verder uitbouwen van hun dienst. Lieve medewerkers, blijf vooral geloven in jullie talenten en competenties, alles komt goed.

Dankbaarheid vandaag ook voor mijn collega’s van de directie. Zij hebben de moeilijke maar o zo belangrijke taak om ons centrum mee door de 21ste eeuw te loodsen. Ik was graag bij hen, we vormden een goed team. Ze lieten me zijn wie ik was, soms een beetje drammerig en eigenwijs, soms emotioneel maar altijd vol verantwoordelijkheid en betrokkenheid op ons centrum en haar medewerkers.

Met genegenheid denk ik terug aan de ouders die ik de afgelopen 41 jaar heb leren kennen. Ik koester hun warme betrokkenheid op hun kinderen. Ik besef goed dat het niet altijd evident is om een kind toe te vertrouwen aan anderen. Ik ben er echter van overtuigd dat de zorgvragers hier in goede handen zijn.

Straks sla ik een grote bladzijde om in mijn leven. Ik ga in pensioen, of eigenlijk in SWT om het correct te zeggen. Op die manier hoop ik meer tijd te kunnen maken voor mijn man, onze kinderen en kleinkinderen, de familie en onze vrienden. Ook zie ik er naar uit een aantal hobby’s terug op te nemen. Mijn tijd zal in ieder geval goed gevuld zijn.

Bachte zal echter voor altijd een belangrijke plek innemen in mijn hart en ik hoop nog dikwijls aanwezig te zijn op activiteiten.

Het ga jullie allen oprecht goed.

Ik zal jullie missen !

Cecile

IMG_6482.JPG